Podcast 21 – My Oil My Identity – The Dollar: From Currency to Coup Tool

پادکست ۲۱

کتاب نفت من هویت من

دلارِ کودتاگر

برتون وودز یک توافق مالی ساده نبود، نقطه‌ی تولد نظمی بود که قدرت را از لندن به واشنگتن منتقل کرد و دلار را به ستون فقرات اقتصاد جهان بدل ساخت، دسامبر ۱۹۴۵، ۲۹ کشور امضا کردند، اما طراحی از پیش انجام شده بود، طراحی نظمی که قرار نبود با جنگ ادامه پیدا کند، بلکه با نهاد، قرارداد و قواعد مالی، جهان را بازنویسی کند.

در پشت این توافق، صندوق بین‌المللی پول شکل گرفت و هژمونی آمریکا بر تجارت و مالیه جهانی رسمیت یافت، مذاکرات پنهانی میان لرد کینز و هری دکستر وایت، نقش شبکه‌های قدرت و سرمایه، و مهندسی آرا در پشت پرده، نشان داد که این توافق بیش از آن‌که همکاری باشد، تحمیل اراده‌ی قدرت مسلط بود.

این قسمت از پادکست روایت می‌کند چرا دلار فقط «پول» نیست و چگونه نفت، به ابزار هویت‌سازی و سلطه ژئوپلیتیک تبدیل شد.

اگر می‌خواهی منطق واقعی نظم مالی پس از جنگ را بفهمی، این اپیزود را سیو کن.

داستان اینجا تمام نمی‌شود، برای درک کامل زنجیره‌ی قدرت، ادامه‌ی پادکست‌ها را حتماً دنبال کن.

پادکست ۲۱

کتاب نفت من هویت من

دلارِ کودتاگر

امضای سرنوشت ساز برتون وودز

توافق نهایی در دسامبر ۱۹۴۵، توسط نمایندگان ۲۹ کشور در هتل مونت واشینگتن در برِتون وودز، نیو هَمپشِر امضا شد، برای اعضای پروژه مطالعات جنگ و صلح شورای روابط خارجی، این لحظه‌ای مهم بود، رویای امپراتوری اقتصادی آنان، پس از جنگ با موفقیت محقق شد و نهاد آنان، صندوق بین‌المللی پول، اکنون قادر است تا بخش عمده‌ای از جهان را، تحت حاکمیت دلار سازماندهی مجدد کند.

هژمونی آمریکا بر سیستم مالی و تجاری جهان در قرارداد برتون وودز نقشی اساسی داشت، این شروط حیاتی، که پیش‌تر در یک سری مذاکرات خصوصی ای که در سال ۱۹۴۳ بین لُرد کِینْز ، مشاور خزانه‌داری بریتانیا، و هَری دِکْستِر وایت ، دستیار وزیر خزانه‌داری ایالات متحده و در زمان وزارت هِـنری مورگِن‌ تاو، تعیین شده بود، نهایی شد.

مذاکرات برتون وودز که در ژوئن ۱۹۴۴ آغاز شد، به عنوان اولین مؤلفه نهادی یک سازمان جدید به نام سازمان ملل متحد، پس از جنگ ، در نظر گرفته شد، که جایگزین جامعه ملل تحت سلطه بریتانیا گردید.

سازمان ملل، برخلاف اتحادیه اروپا، بر اساسِ مفهومی که توسط نویسندگان مطالعات جنگ و صلح، برای پیشبرد دستور کار ایالات متحده در جهانِ پس از جنگ طراحی شده بود، به عنوان آژانس تحت تسلط ایالات متحده عمل کرد.

برادران راکفلر تمام هزینه‌های مطالعات را تأمین کردند، حتی زمین را برای ساخت مقر سازمان ملل در منهتن، اهدا کردند، افزایش ارزش‌های زمین مجاور، تحت مالکیت آنها، با ورود دیپلمات‌های خارجی به منهتن، به قدری بود که سخاوت اولیه آنان را جبران کرد.

یکی از دلایلی که نسخه آمریکایی برتون وودز، بر، نسخه جایگزین بریتانیایی که جان مِینارد کِینز برای دولت بریتانیا استدلال می‌کرد، غلبه کرد، واقعیت ساده‌ای بود که ایالات متحده قدرتمندترین کشور در میز مذاکرات بود و در نهایت قادر به تحمیل اراده خود شد، یکی از مقامات ارشد بانک انگلستان، برتون وودز را «بزرگ‌ترین ضربه به بریتانیا پس از جنگ» توصیف کرد که تغییر چشمگیر جابجایی قدرت مالی از بریتانیا به ایالات متحده را نشان می‌داد.

بانک انگلستان و همچنین اعضای بانفوذ میزگرد مانند لِئو اَمِری و متحد قدیمی چرچیل، لُرد بِیْوِر بِروک ، به درستی پیشنهاد ایالات متحده برای صندوق بین‌المللی پول را ابزاری می‌دانستند که دلار آمریکا را به ارز اصلی مالی و تجارت جهان تبدیل می‌کرد.

تغییری که به ضرر نقش حیاتی شهر لندن و همچنین تضعیف پیوندهای تجاری منطقه استرلینگ بریتانیا و پیوندهای تجاری ترجیح امپراتوری بود، با این حال، برای تضمین نسخه مورد نظر ایالات متحده از توافق برتون وودز، واشنگتن فوراً به بلوک آرایی نیاز داشت که توسط کشورهای آمریکای لاتین نمایندگی می‌شد، در اینجا نلسون راکفلر، هماهنگ‌کننده اطلاعات روزولت در زمان جنگ برای آمریکای لاتین، با استفاده از نفوذ گسترده‌اش در آمریکای لاتین، نقش کلیدی در دستکاری آرا را ایفا کرد.